FÝKÝR TAHTASI

Hepinizden özür diliyorum,yakýnda herþey güzel olaçak

RENK : Olsaydým,Mor olurdum asil bir renk olduðu için. O yüzden firmamýn adý bile MOR…

ÇÝÇEK: Olsaydým,yediveren olurdum sanýrým, mutluluk daðýtmak için, çünkü çiçek mutluk demek,insanlara her zaman  mutluluk daðýtmak isterim. Mutlu ve huzurlu olsunlar, hiç üzülmesinler diye…

HAYVAN:Olsaydým güvercin olurdum barýþ  ve huzur daðýtmak adýna uçardým uzak diyarlara…yada kartal daha bir yükseklerden uçmak için

ÝÇECEK :Olsaydým su olurdum hayat daðýtmak ve yaþam sunmak için insanlara. Susuz hayat olmaz . Akardým daðlardan buz gibi kývrýla kývrýla, gelirdim yanýnýza size hayat verirdim.  

ROMAN: olsaydým sanýrým bilim kurgu romaný olmak isterdim gelecekte yaþamak için. Bir yerden bir yere giderken ýþýnlanmam yeterdi. Trafik sorunum kalmazdý. Ne trafiði uzayda, yolculuk ederdim gezegenler arasý…birde zamanda yolculuk ne harika olurdu ama deðimli.  

MEVSÝM: Olsaydým bahar olurdum sanýrým ne çok sýcak nede soðuk dengeli yani. Baharda ki doðanýn yeniden canlanýþý yeþilin en güzeli, çiçeklerin en canlý hali… Bunlar kaçar mý hiç…

MEYVE: Olsaydým ceviz olurdum, belki de çetin ceviz dediklerinden  olurdum . Hayata karþý duruþumda böyle deðil mi zaten.

ÝNSAN BEDENÝ: olsaydým beyin olurdum hiç tereddütsüz sanýrým, yada kalp olurdum. Beyin aklýn merkezi,kalp aþkýn merkezi… Ýkisinin arasýnda bir gelgit yaþardým sanýrým. Mantýk mý aþk mý… Zor soru farkýndayým. Ýkisi de olsam çok mu ayýp ederim acaba?

YEMEK : Olsaydým Ana yemeklerden biri olurdum. Þöyle lezzetli adamýn midesine oturmayan cinsten bir þey. Yok yok en iyisi salata olayým kimsenin midesine oturmayayým herkes yiyebilsin diye,ama çok güzel hazýrlanmýþ bir masada birbirlerini seven insanlar arasýnda huzur içinde yenmek isterim. Çala kaþýk dalmayýn o kadar emekle yapýldým zevkimi çýkarýn…

Bu iþin kuralý sanýrým ben de birilerini söbelemem gerekiyor  roz ve aysun say.

Zengin bir adam mercedes arabasý ile þehirdeki dar bir yoldan gediyordu. Birden, yoluna aniden fýrlayarak elindeki taþý arabasýna atan bir çocuk gördü.Kapýsýna çarpan taþýn sesi ile ani fren yapýnca, arabasý kaldýrým taþýna çarparak durabildi Adam öfke ile arabadan fýrlayýp, taþ atan çocuðu kolundan tutarak sarsmaya ve "Sen ne yapýyorsun serseri, bak arabamý ne hale getirdin" diyerek baðýrmaya baþladý. Üzgün ve suçlu tavýr içindeki çocuk "Amca lütfen  kýzma, sizden önce geçen arabalara durmalarý için iþaret ettim, arabalarýn hiç biri durmayýnca, sizin arabaya taþ attým" dedi. Ve, gözyaþlarý içinde, kenarda devrilmiþ duran bir tekerlekli özürlü arabasýný ve o arabadan düþerek yerde yatan birisini göstererek "Aðabeyim yürüyemiyor, onu tekerlekli arabasý ile gezdirirken, kayýp devrildi. Aðabeyim yere düþtü, kaldýrmaya gücüm yetmedi, gelen geçen kimse de yok, siz onu yerden kaldýrýp tekerlekli arabasýna tekrar oturtmama yardým edermisiniz"dedi.. Zengin adam, ne diyecegini bilemeden, boðazýndaki düðümden yutkunarak kurtulmaya çalýþarak, yerde yatan çocuðun yanýna gitti, onu kaldýrýp tekerlekli arabasýna oturttu ve cebinden temiz bir mendil çýkararak bacaðýndaki kanlarý sildi.Küçük çocuk abisini tekerlekli arabasýyla alýp giderken, hiçbir þey söyleyemeden arkalarýndan bakakaldý.Arabasýna döndüðünde, çocuðun attýðý taþýn, arabasýnýn  kapýsýnda býraktýðý oyuk þeklindeki DERÝN ÝZÝ gördü.Ve zengin adam, bu derin taþ izini hiçbir zaman tamir ettirmedi. Arabadaki bu taþ izini þu mesajý hiç unutmamak için sakladý: "Hiçbir zaman, yaþamýn içinden, birilerinin seni durdurmak ve dikkatini çekmek için TAÞ ATMAYA mecbur kalacaðý kadar  HIZLI geçme .Allah , ruhumuza fýsýldar ve kalbimize konuþur. O sesi dinlemek için vaktimiz olmadýðýnda ise, bize TAÞ FIRLATMAK zorunda kalýr.    Ýster fýsýltýyý dinle, ister taþý bekle.......  Secim senin............"

Yasamýn içinden son hýzla geçerken, bir an durup,  kendi hayatýmýzda da bize bazý þeyleri hatýrlatmak için atýlan  TAÞLAR olup olmadýðýný bir düþünelim.........

Eski Türklerde Askerler savaþýrken arkadan gelecek

herhangi bir  saldýrýyý kontrol edebilmek için

sýrtlarýný bir aðaca, kaya veya taþa vererek ok

atarlarmýþ Atalarýmýz genelde bozkýr hayati yaþadýklarý

için bu sýrt dayanan nesne genelde bir taþ  veya kaya

olurmuþ yýllar sonra bu sýrt dayanan taþýn  ismi

ARKA-TAÞ dan ARKADAÞ þeklinde dilimize yerleþmiþ ve bugün bile

güvenebileceðimiz bizi arkadan vurmayacak olan

samimiyetine güvendiðimiz kiþilere verdiðimiz isimdir.

Aþk ve arkadaþlýk bir gün yolda karþýlaþýrlar aþk,

kendinden emin bir þekilde sorar;

-Ben senden daha samimi ve daha cana yakýným sen niye varsýn ki bu

dünyada?

arkadaþlýk cevap verir:

-Sen gittikten sonra býraktýðýn gözyaþlarýný silmek için....

Ýþte arkadaþ bu,anlamayana...!

Hiç birinizin aðlamamasý,neþe ve huzur içinde kalmasý dileðiyle....

Hayata farklý açýdan bakabilmek
Bir gün New-York'ta bir grup is arkadaþý, yemek molasýnda dýþarýya
çýkar. Gruptan biri, Kýzýlderili’dir.
Yolda yürürken insan kalabalýðý, siren sesleri, yoldaki iþ makinelerinin
çýkardýðý gürültü ve korna sesleri arasýnda ilerlerken,
Kýzýlderili, kulaðýna çýrçýr böceði sesinin geldiðini söyleyerek çýrçýr
aramaya baslar. Arkadaþlarý, bu kadar gürültünün arasýnda bu sesi
duyamayacaðýný, kendisinin öyle zannettiðini söyleyip yollarýna devam
ederler. Aralarýndan bir tanesi inanmasa da, onunla aramaya devam eder.
Kýzýlderili, yolun karsý tarafýna doðru yürür, arkadaþý da onu takip eder.
Binalarýn arasýndaki bir tutam yeþilliðin arasýnda gerçekten bir
çýrçýr böceði bulurlar.
Arkadaþý, Kýzýlderili’ye: "Senin insanüstü güçlerin var.
Bu sesi nasýl duydun?" diye sorar. Kýzýlderili ise; bu sesi duymak için
insanüstü güçlere sahip olmaya
gerek olmadýðýný söyleyerek, arkadaþýna kendisini takip etmesini
söyler. Kaldýrýma geçerler ve Kýzýlderili cebinden çýkardýðý bozuk parayý
kaldýrýmda yuvarlar. Birçok insan, bozuk para sesini duyunca
sesin geldiði tarafa bakarak, onun ceplerinden düþüp düþmediðini
kontrol eder. Kýzýlderili, arkadaþýna
dönerek:
Önemli olan, nelere deðer verdiðin ve neleri önemsediðindir. Herþeyi ona göre duyar, görür ve hissedersin." Der.

Ýþte bizlerde görmek istediðimiz gibi görüp duymak istediðimiz gibi duyarýz,hissetmek istediðimiz gibide hissederiz her zaman

Mayonez Kavanozu ve 2 Fincan Kahve:
Ne zaman hayatýnda bazý þeyler taþýnamaz hale gelirse, ne zaman 24 saat kýsa gelmeye baþlarsa, O zaman mayonez kavanozu ve 2 fincan kahveyi hatýrlayýnýz!
Bir gün bir profesör, masasýnýn üzerinde birkaç kutu olduðu halde felsefe dersindedir.Ders baþladýðýnda, hiçbir þey söylemeden, önüne büyükçe bir mayonez kavanozunu alýr ve içerisini tenis toplarý ile doldurur.Ve öðrencilere kavanozun dolup dolmadýðýný sorar, Öðrenciler ittifakla kavanozun dolduðunu ifade ederler,Bu sefer profesör önündeki kutulardan bir tanesinden aldýðý çakýl taþlarýný, çalkalayarak kavanoza döker, böylece çakýl taþlarý kayarak, tenis toplarýnýn aralarýndaki boþluklarý doldurur.Ve öðrencilere tekrar kavanozun dolup dolmadýðýný sorar,Onlar da evet" doldu derler Tekrar profesör masanýn üzerindeki diðer kutuyu eline alýr ve içindeki kumu yavaþça kavanoza döker.
Tabii ki kumlar da çakýl taþlarýnýn aralarýndaki boþluklarý doldurur.Ve tekrar öðrencilere kavanozun dolup
dolmadýðýný sorar,Öðrenciler de koro halinde "evet" derler.Bu sefer profesör masanýn altýnda hazýr bekleyen 2 fincan kahveyi alýr ve kavanoza boþaltýr, kahve de kumlarýn arasýnda kalan boþluklarý doldurur.
Öðrenciler gülerler!
Profesör öðrencilerin gülüþünü destekleyerek "evet" diyerek; ben "Bu kavanozun sizin hayatýnýzý simgelediðini ifade etmeye çalýþtým" der.
Þöyle ki; Bu tenis toplarý hayatýnýzdaki önemli þeylerdir;
dininiz,ibadetleriniz,
aileniz, çocuklarýnýz, sýhhatiniz, arkadaþlarýnýz ve sizin için
önemli olan þeylerdir. Þayet diðer þeyleri kaybetseniz de, bu önemli þeyler kalýr ve hayatýnýzý doldurur.O çakýl taþlarý ise daha az önemli olan diðer þeylerdir; iþiniz, eviniz, arabanýz vs. Kum ise diðer
ufak tefek þeylerdir."Þayet kavanoza önce kum doldurursanýz..." diye,anlatmaya devam eder, "çakýl taþlarýna ve özellikle de tenis toplarýna(yeterli) yer kalmaz.Ayný þey hayatýmýz için de geçerlidir. Vaktinizi ve enerjinizi ufak tefek þeylere harcar, israf ederseniz, önemli þeyler için vakit kalmayacaktýr.Dikkatinizi mutluluðunuz için önem arz eden þeylere çevirin.
Çocuklarýnýzla oynayýn. Sýhhatinize dikkat edin. Eþinizle
yemeðe çýkýn.
Evinizin ihtiyaçlarýný karþýlayýn.Öncelikle tenis toplarýný kavanoza yerleþtirin.
Öncelikleri, sýralamayý iyi bilin.Gerisi hep kumdur.
Bu ara bir öðrenci parmaðýný kaldýrýr ve sorar; "Pekiyi, o iki fincan kahve nedir?"

Profesör gülerek: "Bu soruyu sorduðuna sevindim. Hayatýnýz ne kadar dolu olursa olsun, her zaman dostlarýnýz ve sevdiklerinizle bir fincan kahve içecek kadar vakit ayýrýn!"

Osman Karaca Uludað üniversitesi -Ýlahiyat Fakültesi-2000

Genç kýz nihayet uyanmýþtý. Tüm gece boyunca uyumuþtu. Gözlerini ovuþturdu. Elbiselerini düzeltti. Þaþkýndý.
- Neredeyim ben? Siz kimsiniz?
- Demek dün gece neler olduðunu hatýrlamýyorsun?
- Çok içtiðimi hatýrlýyorum o kadar...
- Evet, kapýyý sana açtýðýmda çok sarhoþtun gerçekten. Kapýyý açar açmaz bana ilk söylediðin söz suydu:
"Ben Tanrý'nýn hediyesiyim" Genç kýz bu söz karþýsýnda utancýný gizleyemiyordu. Bir þeyler söylemek istiyor ama nereden baþlayacaðýný da bilemiyordu. Þaþkýnlýðýný biraz olsun gizlemek için:
- Peki ya sonra ? dedi.
- Ýþin doðrusu ben Tanrý'dan böyle bir hediye beklemiyordum. Þaþýrdým bir an. Gerçeði arayan birisine senin gibi bir serabýn gösterilmesi doðal gelmedi bana. Ben bunlarý düþünürken sen de þu anda yattýðýn yerde sýzýp kaldýn zaten.
- Dün geceden beri yerde mi yatýyordum? Diye sordu þaþkýnlýkla.
- Evet, düþüp sýzdýðýn yerden kaldýrmadým. Biliyorsun seraba dokunulmaz. Bütün gece Tanrý'nýn seni almasýný bekledim. Ama görüyorsun ki hala gelmedi. Sahi söyler misin sen hangi Tanrý'nýn hediyesisin böyle?
Ferda sitem dolu bir utangaçlýkla:
- Lütfen benimle alay etmeyin, dedi.
- Alay etmiyorum. Sadece seni anlamaya çalýþýyorum. Ýstersen önce sana bir kahve yapayým da kendine gel. Kemal kahveleri getirdiðinde Ferda biraz olsun kendine gelmiþti. Üzerindeki yabancýlýðý atmaya, doðal olmaya çalýþýyordu.
- Benim adim Ferda. Ýki sokak ilerideki sitelerde oturuyorum. Dün gece için özür dilerim. Arkadaþlarla yasadýðým bir çýlgýnlýktý o kadar. Çok utanýyorum.
- Ben de Kemal. Bu evde tek baþýma yaþýyorum. (Bir an duraksadý Kemal). Senin hakkýnda ne düþündüðümü merak ediyorsun deðil mi?
- Biraz öyle...
- Hiç... Hiçbir þey düþünmedim.
- Neden?
- Özel olarak hiçbir insan üzerinde düþünmem pek.
- Gecenin yarýsýnda kapýný çalýp evinde yatan bir kýz hakkýnda bile mi?
- Evet...
- Çok garip bir insansýn.
Kemal sustu... ve sonra
- Söylesene maskeli bir baloda insanlarýn gerçek yüzlerini tanýmak mümkün müdür sence?
- Tabii ki deðil.
- Ýþte þu toplumda gördüðün bir çok insan ve sen... Hepiniz maskelerinizle yaþýyorsunuz. Su toplum maskeli bir balodan farksýzdýr bence. Hem de zamana, kiþilere ve olaylara göre her an deðiþen maskelerin kullanýldýðý bir balo... Bu yüzden pek anlamlý gelmiyor bana insanlar üzerinde düþünmek.
- Kendini soyutluyorsun insanlardan.
- Öyle de denebilir. Zaten toplum ferdin en büyük düþmanýdýr bence. Bu yüzden insanlardan hiçbir þey almamayý yeðliyorum. Buna raðmen her þeyimi vermeye de hazýrým onlara.
- Ýnsanlarýn sevgisini de reddeder misin, örneðin?
- En baþta onu. Bugünün sahte sevgileri bir insanin kalbini yaralamak için seçilen en tehlikeli yoldur.
- Ama insan hiç sevilmeden yasayamaz ki...
- Bunda yanýlýyorsun. Ýnsan sanýldýðýnýn aksine sevilerek deðil severek yaþar. Ýnsan sevilmek ihtiyacýnda olan zayýf bir varlýk deðildir. Kýsacasý sorun bence sevilmek deðil sevmektir.
- Sevdiðin halde sevilmiyorsan?
- Sevilmek senin sorunun deðil onun sorunu. Bence sevmek bir insaný kendi içinde hissetmendir. Sevilmek ise kendini bir insanin içinde hissetmen. Anlayabiliyor musun? Sevmek seni zenginleþtirir, sevilmek deðil. Bunu evreni kapsayacak þekilde de düþünebilirsin.
- Nasýl yani?
- Evrensel anlamda sevmek kainatý kendinde seyretmek, sevilmek ise kendini kainatta seyretmektir. Ferda'nýn kafasý karýþmýþtý. Hiç bu kadar derinlemesine düþünmemiþti sevgi üzerine.
Bunu fark eden Kemal:
- Bunlarý bir anda anlamak sana güç gelebilir. Ama biraz düþünürsen umarým anlayabilirsin. Þunu unutma ki insanlýk bugün ikinci tas devrini yaþýyor. Birinci taþ devrinde insanlar yumuþacýktý. Sevgi sayesinde her þey yumuþacýktý. Sadece evleri ve aletleri taþtandý. Simdi ise her þeyimiz yumuþacýk, yüreklerimiz taþ gibi. Hatta taþtan da katý. Çünkü öyle taslar vardýr, üzerlerinde otlar yetiþir ve öyleleri de vardýr ki... Kemal'in gözleri nemlendi bunlarý söylerken. Yýllarýn acýlarýný, ihanetlerini, burukluklarýn, kelimelere döküyordu aslýnda. Aðlamaklý bir hale dönüþüyordu sesi kesik kesik...
Uzun bir sessizlik oldu. Bütün bir hayat þeridi geçti Ferda'nýn gözleri önünden. Eðer Kemal'in anlattýklarý doðruysa sevgi hiç olmamýþtý hayatýnda. Bir anda gözleri duvarda bir çerçevede olan mýsralara takýldý:
"Donuk sevgiler çaðýndayýz Sýcak sevgiler cehennemde yanýyor Sevgi... Yaþanmayacak kadar güzel, Fark edilmeyecek kadar sade, Duyulmayacak kadar doðaldýr."
Kemal duvarda aðlayan bir çocuk portresi gösterdi Ferda'ya:
- Biliyor musun bir çocuða verilecek en deðerli besin þefkattir. Ve de cesaret. Bunlar öyle hassas bir dengeye sahiptir ki, denge bozuldu mu iþte þu insanlarý görürsün karþýnda... Þefkat ve cesaret kurbanlarý... Kimileri aþýrý þefkatin yanýnda cesaretsiz büyütülürler. Bu insanlar küçücük bir dünya kurmak isterler kendilerine. Güçsüzdür bu insanlar, kolayca kýrýlýrlar. Dünya çok acýmasýzdýr öylelerine göre... Kendilerini sevecek birilerini ararlar hep. O kadar yoðunlaþýrlar ki bazen þiddetli bir arzuyla birine doðru akmak isterler. Cesurca sevemezler. Cesareti öðrenememiþtir bu insanlar. Öte yandan da cesur insanlar... Dünyayý bile devirebilirler. Ama basit bir sevgi oyunuyla kolayca yýkýlýverirler. Dünyayý titretecek cesareti taþýyan bu insanlar kalplerine dokunan bir parmakla diz üstü çöküverirler yere. Ve su sözleri duyar gibi olursun onlardan: " Dað düþtü üstümüze Yýkýlmadýk ama Ýnsan deðdi tenimize Acýsý yýktý bizi...! Cesaret onlarý o kadar sertleþtirmiþtir ki sevdikleri insaný kollarý ile kalpleri arasýnda neredeyse öldürür.
Kemal sustu birden. Ferda bir þeylerin olduðunu hissetmiþti. Çözmek istiyordu Kemal'i.
- Niye sustun?
- Bana ne þefkati öðrettiler nede cesareti.
- Ama tüm bunlarý biliyorsun sen
- Nasýl olduðunu merak ediyorsun deðil mi, anlatayým. Bir an durdu sonra:
- Ýnsanlarýn nefretinden sevgiyi, ihanetlerinden sadakati, korkaklýklarýndan cesareti öðrendim.
- Ýnsanlar bu kadar acýmasýz mi? Gerçekten seven insanlar yok mu hiç?
- Býrak sevgilerini gülmeleri bile doðal deðil onlarýn. Seni senin için deðil kendileri için severler. O kadar iyi o kadar güzel ve o kadar haince severler ki hayran olmamak elde deðil biliyor musun? Sevgi ve ihaneti sanatsal bir uyarlamayla o kadar güzel sahneye koyarlar ki son sahnede öleceðini bile bile seyredersin oyunu. Mükemmel bir katildir onlar. Seve seve öldürürler seni. Dudaklarýndan sevgi sözcükleri yükselir. Yapacaðýn tek þey gözlerini kapatýp sevgi atmosferi içinde sevgi sözcüklerinin saðanak yaðmuru altýnda ölümü beklemendir. Anlýyor musun?
- Sen sevilmekten korkuyorsun
- Belki...
- Neden? - Neden mi? Ben her insani kalbime misafir edebilirim, sevebilirim yani. Kalbimden eminim çünkü. Sevdiðim insani rahatsýz edecek hiçbir þey yok kalbimde. Ama kimsenin kalbine girmek istemem. Çünkü bilmiyorum nelerle karsýlaþacaðýmý. Bilmiyorum hangi tuzaklar bekliyor beni. Ve bilmiyorum o insan bunlardan haberdar mý?
- Fikirlerimi alt üst ettin. Her þey karýþtý. Sevmek sevilmek, nefret sevgi... Hatta þu ana kadar gerçekten yaþayýp yaþamadýðýmý düþünüyorum.
- Aslýnda sana anlattýðým her þeyi kendinde bulabilirsin.
- Nasýl?
- Kendini tanýyarak... Yalnýz kaldýðýn anlarda...
- Yalnýzlýktan kaçmýþýmdýr hep...
- Yalnýzlýktan kaçmak kendinden kaçmaktýr. Bir düþünsene, doðarken de yalnýzsýn, ölürken de. O halde yasarken yalnýzlýktan kaçmak anlamsýz deðil mi?
- Yalnýzlýkta insan ne bulabilir ki sýkýntý ve boþluktan baþka?
- Kendini gerçekten tanýyabilseydin uzaydaki derinlikten daha derin bir iç uzayýn olduðunu görebilirdin. Bizler ruhumuzu öldürüyor sonra baþýna geçip aðýt yakýyoruz... Benliðindeki zenginliði fark etseydin dünyada ikinci bir insan aramazdýn biliyor musun?
- Anlamadým!
- Dünyada bir tek kiþi vardýn aslýnda. O bir tek kiþinin içinde beþ milyar insan.
- Benliðim bu kadar kalabalýk mý?
- Evet. Benliðin tüm varlýðýn merkezidir. Tüm acýlar ve sevinçler yüreðinde gizlidir senin. Ölenleri yüreðine gömdüðün gibi doðacak çocuðun kalbi de senin içinde atar. Hem acýyý hem sevinci yaþarsýn iç içe, yan yana... Hatta o kadar acý çekersin ki acý, acý olmaktan çýkar...
- Sözlerin çok karýþýk.
- Belki haklýsýn bu konuda. Bazý insanlar baþlý baþýna paradokstur. Düþünceleri de öyle. Ýnsanlar paradoksal düþünmeye alýþýk deðiller. Bu yüzden anlaþýlmýyoruz. Zaman bir hayli ilerlemiþti. Ferda izin istedi. Zihni o kadar daðýlmýþtý ki hiçbir þey söylemeden çýktý evden. Bütün gece boyunca Kemal'in sözleri ile uðraþtý Ferda. Bazen onu anladýðýný düþünüyor, bazen saçmaladýðýna karar veriyordu. Her þeye raðmen hayranlýk duyuyordu ona. Ara sýra arkadaþlarýna anlatmak istiyordu onu. Ama kimsenin anlamayacaðýndan emindi. Günler geçiyor, yüreðinde Kemal'e, karþý konulmaz bir sevgi taþýdýðýný hissediyordu Ferda. Her geçen gün biraz daha büyüyordu sevgisi. Aylar geçmiþ ama bir türlü ona gitmeye karar verememiþti. Çekiniyordu. Ýnsanlardan bu kadar uzak biri onun gibi deli dolu bir kýzý ciddiye alýr mýydý? "Hiç kimse sevgiyle dirilmeyecek kadar ölmüþ deðildir hiçbir zaman". Evet, bu söz de onun deðil miydi? Nihayet karar verdi Ferda. Gitmeli ve ona sevdiðini söylemeliydi.
Ferda Kemal'in evine gittiðinde büyük bir þaþkýnlýk geçirdi. Evde kimse yoktu, taþýnmýþtý... Evin bekçisi yaklaþtý Ferda'ya:
- Kýzým, adýnýzý öðrenebilir miyim?
- Adým Ferda, Kemal Bey taþýndý mý?
- Evet kýzým, taþýndý. Ve kimseye söylemedi nereye gittiðini, bana bile. Bir mektup býraktý sana. Gelirse verirsin dedi. Ferda mektubu aldý. Tereddütlü adýmlarla evine gitti. Yýkýlmýþtý. Derin bir boþluk hissetti yüreðinde. Birden ümitle doldu yüreði. Belki de onu yanýna çaðýrýyordu.
Sabýrsýzlýkla mektubu açtý.

 "Ey sevgili, Seni sevip sevmediðimi söylemeyeceðim. Ama sevgiyi öðretebildim sana sanýrým (ne kadar öðretilebiliyorsa). Dilerim kalbine kalbimden verdiðim þey yüreðinde yeþerip meyve verir. Böylece ne sen bende kaybolacaksýn, ne de ben sende. Sen beni kendinde, ben seni kendimde bulmuþ olacaðým. O zaman hiç ayrýlmayacaðýz.
Sakin sevgimle seni tuzaða düþürdüðümü sanma. Sevgi hayatin hem çekirdeði hem de meyvesidir. Bir aðaç, meyvesiyle seni kendine çaðýrýyorsa bu bir aldatma sayýlmaz. Unutma ki aðaç meyvesine çaðýrýr, kendisine deðil.
Ey sevgili, Sen bir sýðýnak arýyorsun ama ben durulmaz bir fýrtýnayým. Sen kendinin sakini olmak istiyorsun ama ben evrenin sakini olmak istiyorum. Sen olmayacak bir barýþý arýyorsun. Bense tüm kötülüklerle savaþmak istiyorum. Sen küçücük bir çocuksun. Ama ben küçükken çok büyüdüm. Sen dünyadan kopup yýldýzlara sýðýnmak istiyorsun. Bense kendimi yeryüzüne karþý sorumlu tutuyorum. Sen bir aðacýn gölgesine sýðýnýp yaþamak istiyorsun. Bense ülkemi arýyorum. Yollarý aydýnlýk, insanlarý ümitli ve huzur dolu olan bir ülke. Sen bende kaybolmak istiyorsun ama ben seni kaybetmek istemiyorum. Sen susuyorsun, bense haykýrýyorum.
Sakin unutma:
Kalbim paylaþýlamayacak kadar senindir. Seninle bile. (Ama bilmiyorum sen bu kadar bende misin?) "

Düþünün bir,bugüne kadar neler kaybettiniz ‘’ Baþkalarý ne der ?‘’Korkusundan?

Beklide en büyük aþklarýnýzdan vazgeçtiniz,belki sevdiðiniz bölümde okuyamadýnýz,istediðiniz iþi yapamadýnýz,beklide istediðiniz yerde yaþayamadýnýz.

Sizi siz yapan pek çok þeye sýrt çevirdiniz. Çünkü korktunuz. Ayýplanmaktan, taktir edilememekten,sevilememekten korktunuz. elinize ne geçti?

Sýradan bir yaþamdan baþka ne geçti? Doðru insan odlunuzda ne oldu?

Bir iki komþu taktir etti diye mutluluða mý kavuþtunuz? Hep bekleneni ve doðruyu uygulayarak,baþkalarý için koþuþturarak ve baþkalarý için yaþayarak elinize ne geçti?

Peki siz onca tutkunuzdan ve kendinizden fedakarlýk ederken o‘Baþkalarý ’ neler yaptý sizce?

Yarým asýrlýk evliliklerini yeni bir aþka tutunup bitirenler,holdinglerine sýrt çevirip bir kasabaya yerleþenler,doktorluðu býrakýp müzisyen olanlar, ait olmadýklarý bedene veda edip cinsiyetini deðiþtirenler,senelerce çalýþtýklarý iþ yerinde mutlu olmadýklarýný fark edip bir anda iþlerini býrakanlar hep o baþkalarý deðil mi? Onlar kendi yolculuklarýna çýkarken sizi düþündüler mi?

Toplumun onayýný alacaðým diye rüyalarýndan feragat ettiler mi ?

Onlar da korksalardý eðer, hayatta anlatýlacak hiçbir hikaye olmayacaktý.

Onlar kendi hikayelerinin kahramanlarý oldular.

Sizler çevreniz tarafýndan onaylanýrken, onlar efsanevi aþklar yaþadýlar.Sizler içinizdeki ukdelerle surat asarken,onlar tehlikeli sularýn yaþam veren heyecanýyla coþtular.

Sizler koltuðunuzda uyuklarken onlar hayatlarýnýn en büyük rüyasýný gerçekleþtirmek için terlediler.

Onalar,yani hasetle çekiþtirdiðimiz,gazetelerde isimlerini gördüðümüz konu komþudan hikayelerini dinlediðimiz,hep merak ettiðimiz o insanlarda,hep çekindiðimiz o ‘ Baþkalarý’ aslýnda.

Siz o meþhur ‘baþkalarý’ný düþünürken,birde bu ‘baþkalarý’ný düþünün.

Belki bir gün sizde kendi hayatýnýzýn kahramaný olursunuz,kim bilir?

Beklentisiz sevebilmek ne kadar güzel,

Lütven asaðýdaki link'e týklayýp indirin.  http://www.hemenpaylas.com/download/414546/beklentisiz_sevdinizmi_hic.pps.html